Zomers wrakkendagje…

Hey allemaal
Eind augustus bleef de wind ons gunstig gezind. De zee lag er mooi bij en we hadden ons de dagen voordien voorbereid om een wrakkentochtje te doen. De laatste keer hadden we op de Vecht mooi makreel gevangen, dus die moesten we zeker nog eens bezoeken. 
Enkele wrakken in de buurt op een lijstje gezet en rond zeven uur verlieten we de haven. Vandaag hadden we een échte kleine bootvisser’ aan boord, Robbe. Hij had er zin in, net zoals wij en na een klein uurtje varen, konden de hengels uitgeworpen worden. We lieten op de heen vaart de Christiaan Huygens links liggen en zouden die op de terugweg bevissen. We hadden elk drie hengels klaar staan. Een spinhengel tot 50 gram, eentje van 80 tot 100 gram en eentje die meer dan 200 gram aankan. Een hele reeks kunstaasonderlijnen, shads en redgills zouden verder volstaan. Naargelang de stroming en de visserij konden we ons zo altijd perfect aanpassen aan de omstandigheden. Het eerste wrak bracht enkele makrelen op, verder niets. Na een driftje of vier zijn we richting Vecht gevaren en hier was het direct bingo. Nog steeds vol makreel en recht boven het wrak was het elke drift volle bak. Robbe genoot nu met volle teugen en aan de lichte spinhengel zorgden de makrelen, zoals altijd, voor leuke sport.
pilkertjes van 50 tot 150 gram voldeden perfect.
Ik viste met dreggen op de pilkers en Wim probeerde met enkele haken aan de pilkers. Dit werkte perfect en daarbij kwam dan nog dat hij veel minder vast raakte in het wrak. Zelfs de steenbolken werden mooi gehaakt aan de enkele haak.
het experiment van Wim werkte bijzonder goed.
Nadat we voldoende makreel gevangen hadden, gingen we op zoek naar wat grotere rovers zoals zeebaars, pollak en kabeljauw. Een tip van een kennis deed ons beslissen om ons oorspronkelijk plan te veranderen en er nog wat kilometers bij te doen en naar de Mexicanen te varen. Daar heeft enkele weken terug wel wat gul op gezeten.Met een mooi zeetje en in het zonnetje is dat varen natuurlijk geen straf.

Genieten met een hoofdletter!!

Rond de middag kwamen we aan boven een van de drie wrakken. De Andromeda lag er ook te driften en bij de eerste drift hadden we gelijk een papgulletje en wat steenbolken, maar verder dan dat kwamen we niet. Aan boord van de Andromeda werd, zo eerder deze week een Atlantische bonito gevangen. Deze tonijnsoort hadden wij ook maar al te graag gevangen. Hier lees je er wat meer over.

Zelfs de kleinere gulletjes worden met een glimlach gevangen.

Tien minuutjes terug en we konden op het volgend wrak opnieuw proberen. Makreel,steenbolk, gul, steenbolk, schar, steenbolk, pieterman,steenbolk, makreel, gul,….enz. Elke drift kwam er nu vissen boven en omdat de stroming wegviel, konden we met heel lichte pikertjes tegen het wrak vissen, echt leuk!

Met zulke vangsten ben je meteen verkocht!
Dik 130 kilometer gevaren, je moet er wat voor over hebben!

Rond de klok van vijf uur werd het tijd om terug te varen. In de haven hebben we de vis nog even gegut en op ijs gelegd. We konden rond negen uur, moe maar voldaan, thuis nog nagenieten van een welverdiend pintje!

‘En hoe was het Robbe?’—–Die kabeljauwen zijn supersterk, en weet je nog papa, die ene die ik niet kon vangen omdat hij in het wrak zwom. Die trok zo hard! SUPERLEUK!
Robbe, Wim en Nico


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van De Kleine Bootvisser en met toestemming geplaatst op hengelsportnieuws.nl.