Sharkatag, dan is het druk in Zeeland…

Hey allemaal

twee weken geleden zijn we nog eens op haaienjacht geweest, samen met de hele Sharkatag vloot. Best wel indrukwekkend zo’n evenement en dat met toporganisatie en zelfs televisie en radio aandacht, toppie!!
De westenwind maakte dat het vissen aan de buitenkant niet echt leuk zou zijn en ik ankerde samen met Leo , die weer voor het aas zorgde, aan de binnenkant van de Oosterscheldekering. Eerst lagen we alleen, maar in de loop van de voormiddag kwamen meer en meer boten ook de beschutting van de Deltawerken opzoeken, goed ingeschat dus! 
We lagen op een 25 tal meter en hadden mooie steekzagers bij, een topaas voor de toonhaaien. Leo heeft trouwens een klein geheimpje om de zagers mooi rood te krijgen, maar dat blijft wel een geheimpje, en moet ik jullie dus schuldig houden. 
We zaten volop in de vloed en we zouden alvast dit getij uitvissen en daarna eventueel naar de Vlietepolder verkassen om een zomergulletje te zoeken. Vrijwel direct krijgt Leo een haaienbeet, maar deze wordt verspeeld. Ik krijg ook direct beet, maar kan alleen maar kleine steenbolkjes vangen, grrr. 
Ik viste met gele plastieken afhouders en Leo, die verzwaard viste, begon me al te jennen en hij begon zowaar ook nog mooie scharren te vangen. 
Kort hierna was het dan mijn beurt, een echte haaienbeet, al wilde ik het eerst niet geloven: Leo riep, ‘Kijk man, je lijn valt slap, dat is zeker een haai!!’ ‘Nee hoor’ zei ik, ‘Dat is gewoon mijn lood!’ De beet ontaarde echter op den duur in enkele felle snokken en toen wist ik het wel zeker: ‘Haai!’ 
Na een stevige dril kon ik de 92 cm lange dame onthaken en na de fotoshoot, terug in haar element zetten. De stroming viel even later weg en kort hiervoor zag ik op de Nautilus een rog en een haai vangen. Die rog staat toch nog op mijn verlanglijstje hoor! 
Ik wilde echter toch nog even plan B aanvatten, dus anker eruit en hop naar de Vlietepolder, waar ik op een 30-tal meter ankerde. 
De visserij was daar niet zo druk en wat opviel, zelfs geen steenbolk. Maar dat is misschien ook wel goed, want zo blijft het aas langer op de bodem en kan de iets tragere gul het ook vinden. En het werkte want kort hierna kwam er na weer fantastische aanbeet, een leuke Oosterscheldegul boven, 45 cm. 
Verder misten we nog enkele beten en konden we kort na de middag terug naar de haven varen en terugkijken op geen al te drukke dag, maar wel eentje met enkele mooie vissen.
Leo, bedankt voor het gezelschap, het mooie aas en de visles!


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van De Kleine Bootvisser en met toestemming geplaatst op hengelsportnieuws.nl.