Penvissen in de polder met Björn

Het stond al een lange tijd op mijn wensenlijst… penvissen
in de polder. Eindelijk is het zover, ik ga samen met mijn persoonlijke gids
Björn vissen in de polder. Supergaaf dat hij mij mee wil nemen naar ‘zijn’
stekken! Overigens is het niet de eerste keer dat ik met hem ga vissen.
Afgelopen zomer heeft hij namelijk bij mij in Drenthe gevist. Björn heeft daar
een leuk verslag van gemaakt. Check: Land van Koen…

Maar goed, wat geweest is is geweest, terug naar de polder…
of nee, op weg naar de polder! Ik zit al een dik uur in de auto en rijd net de
afsluitdijk op als ik een  appje van
Björn krijg, “rustig op de weg?”.  Ik
besluit maar niet terug te appen, straks rijd ik nog het IJsselmeer in!
Na een autorit van ruim twee uur draai ik de hoek om. Achter
een boerderij midden in het polderse landschap hebben we afgesproken.  Björn staat bij zijn auto en is zijn hengel
aan het optuigen. Mijn hengel ligt achterin de auto ook klaar voor actie! We zouden
meteen aan de slag kunnen gaan, maar na elkaar de hand geschud te hebben nemen
we eerst de tijd om lekker bij te kletsen onder het genot van een heerlijke bak
koffie.
Ondertussen kan ik het niet laten continu om mij heen te kijken. Aan beide
kanten van onze parkeerplek ligt een sloot die verbonden is door een duiker. Ik
zie rietstengels heen en weer wiegen, water deinen en aasbellen komen
bovendrijven. Björn vertelt bescheiden over de wateren waar wij naar kijken,
wateren waar naar mijn mening niet bescheiden over gesproken hoeft te worden.
Ik vind het allemaal geweldig! Dit soort sloten, waar de karpers zo goed
gedijen, zich kunnen voortplanten en volgens de verhalen echte polderkracht
hebben spreken mij enorm aan!
Een kwartiertje later is het dan zover. We struinen
behoedzaam langs de sloot richting een duiker honderd meter verderop. Vanaf
daar gaan we langzaam terug werken naar de parkeerplek. Aangekomen bij de
duiker pak ik de rechterkant en Björn de linker. Ik vis op aanraden van Björn
met een broodvlok. Deze dwarrelt mooi naar beneden en landt bovenop de zachte
bodem waartegen deze lekker afsteekt. Het duurt niet lang voordat ik een kolk
in het water zie. Waarschijnlijk een zwiepende staart die de oppervlakte net
niet haalt. Vol spanning tuur ik naar mijn pen.

Eventjes wordt de pen opzij geslagen. Even later loopt de
pen zelfs een stukje weg. Ik wacht met aanslaan want het kan ook een
lijnzwemmer zijn. De pen komt weer tot stilstand. Weer een kolk. Dertig cm
vanaf mijn pen. Als de karper in de goede richting aast kan het niet lang meer
duren. De pen loopt weer weg en nu langer dan de eerste keer. Ik waag een
poging en sla aan! Raak! “Björn, karper!”, 
schreeuw ik. Want tja, hij zit natuurlijk wel zes meter verderop, straks
hoort hij me niet en hij heeft het schepnet! Gekheid natuurlijk, maar ik
reageer wel vanuit emotie! Het gaat hier wel om mijn eerste polderkarper!

Ik weet de uithalen van de krachtige vis te pareren en hem
bij de duiker weg te houden. De karper strijdt voor wat ie waard is, maar Björn
weet hem uiteindelijk netjes te scheppen en zo ga ik veel eerder dan ik had
verwacht samen met deze prachtige vis op de foto. Na dit ritueel schud ik Björn
de hand en bedank hem.  De polder zit vol
karper, maar je moet de plekjes wel weten te vinden. Alle eer dus voor Björn en
nogmaals bedankt!
Vervolgens gaat Björn nog een stukje verderop een poging
wagen en ik struin weer terug richting de parkeerplek. Onderweg spot ik geen
karpers meer en zo sta ik even later bij de auto’s. Zoals ik al eerder schreef
is daar ook een duiker.



Het is daar ook wat dieper en volgens Björn is het een
echte winter hotspot. Ik zie geen karper, maar waag toch een poging. Opnieuw
laat ik een broodvlok vlak voor de duiker 
naar de bodem dwarrelen. Er  komen
een paar bellen omhoog. Vanuit mijn ooghoeken zie ik Björn ook aan komen lopen.
Mijn pen zeilt de diepte in en ik sla mis! Snel een nieuwe pluk brood op de
haak en weer op dezelfde stek laten zakken. 
Ik had geen boeggolf gezien, niets gevoeld, dus wie weet heeft de karper
geen argwaan gekregen.  Even later zakt
de pen weer weg en sla ik opnieuw aan. Deze keer raak! Ik dril mijn tweede
polderschub en heb dikke pret! Björn ook natuurlijk want hij laat zijn gast
graag vangen. Top! Ik moet deze schub behoorlijk blokken op het moment dat hij
de duiker in wil zwemmen. Mijn 2lb penhengel gaat dan ook hoepeltje krom.
Gelukkig ben ik de winnaar en kan de tweede vis van de dag op de foto.

Tijdens het terugzetten zien we de stofwolken van nog meer
karpers. We besluiten een kop koffie te nemen. Ik leg mijn hengel even weg en
Björn probeert het met een kopje koffie erbij nog even bij de duiker.
 


Hij merkt
wel activiteit op, maar niet overduidelijk dat van karpers.  Iets verderop zien we nog wat deiningen in
het water. Björn geeft aan dat ik het daar toch even moet proberen. Ik drink
mijn bak koffie leeg en doe wat mij ‘opgedragen’ is.  Ik zie bellen die zich om de paar seconden
verplaatsen en kan duidelijk de richting waarin de vis zwemt bepalen. In de lijn
van de zich verplaatsende vis leg ik weer een broodvlok.  Het gaat allemaal in een sneltreinvaart.
Nagenieten van mijn eerdere twee vangsten kan ik niet want de broodvlok wordt
gepakt en ik sla weer aan. Ik haak mijn derde karper! Björn komt er meteen aan
met het net en ik meen toch echt de schubben van een spiegel te zien! “Ik heb
een spiegel!”,  zeg ik lachend! Björn
gelooft het niet. Tien jaar geleden heeft hij er een gevangen in de polder,
maar daarna nooit meer! Toch moet hij mij gelijk geven als hij uiteindelijk
toch echt een spiegel moet scheppen. Wel ziet Björn meteen dat de spiegel een
vergroeide staart heeft. Hij trekt er meteen zijn conclusies uit… “Ja ja, Koen…
meegenomen uit Drenthe hè! En met de staart tussen de achterklep
gekomen!”.  Ik kan alleen maar lachen…

Ondanks dat er op deze stek
nog wel meer te halen is besluiten we over tien minuten naar stek twee te gaan.
Ik verwacht binnen tien minuten geen vierde vis, maar zie wel rietstengels heen
en weer tikken. Ik werp de broodvlok dicht tegen de rietstengels aan. Het
tikken gaat door totdat er pal naast mijn pen een kleine schub het luchtruim
kiest. Indrukwekkend landt het beestje naast mijn pen. Zou het een azende
karper zijn? Even later loopt inderdaad mijn pen weg en blok ik een schub die
het riet in wil duiken. Ik dril de vis moe en maak op de mat een paar foto’s
van opnieuw een prachtige polderschub. We besluiten dit fantastische gekkenhuis
toch maar te verlaten. Op naar stek twee… ik ben benieuwd!


Op stek twee aangekomen
geniet ik van het ruime uitzicht. Een vogelverschrikker op het land en een
kerktoren in de verte… wat wil een mens nog meer… polderkarpers
natuurlijk!
 



Samen speuren we de stekken
af, maar zien weinig activiteit. We besluiten toch maar een poging te wagen. Op
een gegeven moment zie ik twee karpers op hun gemak voorbij zwemmen. Ik hang
nog een broodvlok voor hun neus maar deze negeren ze compleet. We besluiten
naar stek drie te gaan.

Daar aangekomen nemen we
allebei plaats aan het uiteinde van een duiker. 
De plek waar Björn zit ruikt naar karper. Het is een mooi kommetje waar
het drijfvuil zich ophoopt en met zo’n duiker erbij kan het eigenlijk niet
missen. Björn gunt mij alles, maar het zou toch ook mooi zijn als hij nu wat
vangt! Een paar minuten later staat hij inderdaad met een kromme hengel in de
hand! Voor heel eventjes.  Aan zijn
haakje hangt een schubje van een karper. Vals gehaakt dus! Björn zet door en
niet zonder succes! Opnieuw staat hij met een kromme hengel. Deze keer niet
vals gehaakt. De dril verloopt gladjes en allebei zijn we blij met de prachtige
polderschub!

Na het terugzetten van de
karper gaat Bjorn door bij het kommetje. Hij weet uit ervaring dat de  stekken hier nooit lang verstoord zijn en hij
heeft gelijk!  Opnieuw staat hij met een
kromme hengel, maar daar blijft het niet bij. De karper rost meters lijn van
zijn reel. Met samengeknepen billen drilt Björn de vis tussen de obstakels
door.



Het lukt! Meter voor meter
weet Björn de vis naar zich toe te drillen. Onder de top probeert de
krachtpatser nog te ontsnappen.

 


En als ik dan eindelijk na
een enerverende dril de karper mag scheppen maken we allebei een sprongetje.
Wat een mooie vis!

 

We verkassen naar een stekje
verderop. Ook daar zijn de karpers duidelijk actief.  Geregeld, als we het samen iets te gezellig
hebben, verstoren we de karpers. Stofwolken duiden op wegschietende karpers.

We hebben onze buit van de
dag eigenlijk wel binnen en vissen relaxed door. Het zonnetje maakt het
vertoeven aan de waterkant super comfortabel. 
Misschien vangen we nog iets, maar mocht het niet zo zijn dan is de dag
al meer dan geslaagd. Het blijft een tijdje stil. De focus is er een beetje
af.  Ik schrik dan ook op als ik plots
mijn pen weg zie lopen. Ik sla in een reflex aan en haak mijn vijfde karper van
de dag. Het moet niet gekker worden! De karper die ik gehaakt heb is er een van
het kleinere formaat maar trekt mijn 2lb penhengel met gemak krom.
Ik schep uiteindelijk de
karper zelf en onthaak hem aan de waterkant in het net. Prachtig beestje…

 

We besluiten nog een half
uurtje door te gaan en daarna de plaatselijke snackbar op te zoeken.  We rekenen nergens meer op, maar het blijkt
een druk half uurtje te worden. Ik haak namelijk net zo’n krachtpatser als de
tweede van Björn. Terwijl ik volop aan het drillen bent komt  Björn er aan lopen met het schepnet. Het
zelfvertrouwen is door alle perfect gehaakte karpers groot en het is dan ook
even schrikken als plots de spanning wegvalt. Gelukkig geen lijnbreuk, maar een
geloste haak. We maken de tijd vol en vissen door. Weer krijg ik een aanbeet,
maar sla mis. De karper spurt er vandoor een bruisend bellenplakkaat
achterlatend. Ik schuif een stukje opzij. Het water is daar erg ondiep. Hooguit
30 cm en ik had daar al meerdere karpers zien passeren. Ik deponeer mijn
penmontage met broodvlok op de route. Het is mijn allerlaatste kans. Ik zie
opnieuw een karper naderen.
Ik ben me ervan bewust hoe mooi dit poldervissen is! Het is zo optisch! Een
groot verschil met de diepere wateren waar ik meestal vis. Björn mag zichzelf
gelukkig prijzen met zo’n mooi waterstelsel relatief dicht bij huis.
Ik had niet mooier kunnen eindigen. De pen wiebelt even heen en weer en wordt
in de route meegenomen. Ik sla voor de allerlaatste keer deze dag aan en
gelukkig raak! Het is een mooie zo te voelen. Björn komt er weer aanlopen met
het net en deze keer niet voor niets. Ik vang mijn laatste polderschub van deze
bijzondere visdag.  We maken wat foto’s
en ruimen op.

Achter elkaar aan rijden we
naar de snackbar. Björn is daar ook nog nooit eerder geweest, maar had op
internet goede recensies gelezen.  Daar
aangekomen ziet de eetgelegenheid er vrij luxe uit. Nou ja luxe… wel voor twee
landlopers stinkend naar vis en klei. We besluiten toch maar naar binnen te
gaan en bestellen allebei een bord patat met shoarma en pitabroodje. Vooral
Björn was erg onder de indruk van het broodje. Hij schijnt er zelfs
nachtmerries van gehad te hebben. Ja toch Björn? 😉


Wij krijgen allebei ons bord
niet leeg en lopen terug naar onze geparkeerde auto’s. Samen nemen we de dag
nog even door en kunnen niet anders dan concluderen dat het een topdag was!
Onderweg naar huis, een rit van ruim twee uur, heb ik continu een lach van oor
tot oor. Björn, het was echt een onvergetelijke dag en daarvoor wil ik jou
nogmaals bedanken! Bedankt! We spreken elkaar vast en zeker over niet al te
lange tijd weer aan de waterkant. Bij jou of bij mij…


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.