Op mijn gemak – deel 4

Op mijn voerplekje komt het zeeltvissen niet op gang. Het wemelt er van de brasems, maar de zeelt voelt zich er op de een of andere manier nog niet op zijn gemak. Nog niet! Want ik ben ervan overtuigd dat ik ook daar zeelt ga vangen. Het voeren levert me wel veel plezier op. Naast de vangsten van grote brasems heb ik ook andere mooie momenten beleefd. Een voorbeeld hiervan is het spotten van een uil die geruisloos vlak over mijn hoofd zweefde op zoek naar o.a. muisjes. Maar goed, alle mooie (maar zeeltloze) momenten hebben me ook aan het denken gezet. Een van die gedachtes bracht mij bij een herinnering aan een stek. Een oude stek waar ik jaren geleden vroeg in het voorjaar tijdens het witvissen geregeld zeelt als bijvangst ving. Met de centrepin kon ik daar niet terecht. De werpafstand van zo’n 25 meter is daarvoor te groot. Daarom heb ik mijn oude Ron Thompson wincklepicker (een naam die mij overigens meer doet denken aan een brommer…) van stal gehaald. Hiermee kon ik de 25 meter wel halen…
De top, het enige dat ik zie…






Het ‘ouderwetse’ feederen met een korfje liet ik achterwege. Ik wilde het pelletfeederen met als haakaas een miniboilie wel eens proberen. Er zijn tegenwoordig verschillende feedersystemen op de markt. Omdat ik met een zeer dunne onderlijn wilde vissen en kleine haakjes wilde gaan gebruiken koos ik een feeder met elastiekmontage. Het voordeel hiervan is dat de klappen (het zogenaamde bonken) door het elastiek goed worden opgevangen en de kans op verspelen door lijnbreuk of het losschieten van de haak gereduceerd wordt. Een nadeel van veel feeders met elastiek is dat als er lijnbreuk plaatsvindt boven de feeder, de vis met het gehele feedersysteem blijft rondzwemmen. Het merk Guru biedt het zogenaamde X-Safe systeem aan. Hierbij heb je alle voordelen van het elastiek maar kan het elastiek na lijnbreuk door het inline systeem getrokken worden. De vis blijft dan niet rondzwemmen met de ‘zware’ feeder.
 

Guru X-Safe pellet feeder
Over de sessie zelf kan ik kort zijn. In het begin viste ik met een pineapple miniboilie op de hair. Aan de top van mijn hengel was te zien dat er volop van de pellets gegeten werd. De trillingen werden goed doorgegeven aan de top, maar een echte aanbeet ontstond niet. Nadat ik de pineapple miniboilie verwisselde voor een scopex miniboilie hoefde ik niet lang te wachten. Het zelfhaaksysteem deed goed zijn werk want nadat de top in een hoek van 90 graden krom stond begon een zeelt flink lijn van de molenspoel te trekken. Vervolgens was het een kwestie van de hengel rustig oppakken en beheerst de dril afronden. Mijn oude voorjaarsstek leverde deze prachtige donkere zeelt op.
 
De vis waar ik een voorliefde voor heb…

Nadat ik wat foto’s had gemaakt begon het te regenen. Ik had geen paraplu bij me en wilde sowieso niet zo lang vissen. Mijn hebberigheid min of meer onder controle hebbende begon ik op te ruimen. Iedere zeelt die ik nu niet vang kan ik een andere keer vangen, probeerde ik mezelf uit te leggen. Met andere woorden… binnenkort ga ik weer naar deze oude vertrouwde zeeltstek!


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.