Op mijn gemak – deel 2

Ik geniet van het voorjaar dat in vlot tempo alle sporen van de winter uitwist. Het contrast tussen dood en leven is in geen ander seizoen zo aanwezig. Je zou er bijna melancholisch van worden…

Als ik verder loop schieten er een aantal vissen van behoorlijk formaat door het water. De boeggolven zijn te spits voor karpers. Ik denk aan windes. Ook een soort die in deze sloot voorkomt.
Binnenkort gooi ik mijn hengeltje hier weer uit. Wie weet vang ik dan een winde, hoewel ik op deze stek het meest uitkijk naar de vangst van een zeelt.
Op een andere stek dan mijn voerstek heb ik afgelopen weekend gepend. Ik had het gemunt op karpers, maar die bleken niet thuis te zijn. Wel kreeg ik aanbeten door van een andere vissoort. Steeds een wiebeltje op de pen waar ik niet gericht op kon aanslaan. Telkens reageerde ik te laat of te vroeg, maar de aanhouder wint! Een trillende top veroorzaakt door een vis die diep zijn rondjes bleef zwemmen verraadde de vissoort die ik uiteindelijk toch wist te haken! Een zeelt had zich tegoed gedaan aan mijn op de hair geregen zoete maïskorrels versierd met een artificial roze drijvende maïskorrel. 
Zo zie je maar… ben ik bezig met het opbouwen van een voerstek speciaal voor de door mij zo geliefde vissoort zeelt, vang ik er ook ‘gewoon’ een zonder voor te voeren en ook nog eens overdag in het zonnetje! Genieten, genieten en nog eens genieten… het centrepinvissen heeft me nog steeds in de greep.


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.