Kayak Rica deel 2

We gaan onze tweede week vissen in. Na de superdag van gisteren
is de vakantie nu al geslaagd natuurlijk maar de zin is er niet minder om. Wie
weet wat de dag weer gaat brengen.  Ik
stap weer in de vertrouwde Hobie Outback, thuis heb ik er ook een, en ga weer
van start. Na het aasvisjes vangen drift ik samen met Bram naar buiten. Bij de
rotspartij krijgt Bram al snel een aanbeet maar die mist ie. En ook als ie even
later een herkansing krijgt hangt ie weer niet. 
Mijn aasvis is blijkbaar niet interessant want als Bram z’n baitrunner
voor de derde keer gaat lopen is het wel raak.
 En Bram mag weer een rooster drillen.
Het is weer een prachtige vis en na de fotosessie krijg ik
dan wel een run. “Helaas” blijkt een grote needlefish de dader. Meestal pakken
ze de aasvis en gaan er met een bloedgang vandoor en als je de baitrunner dicht
zet ben je je aasvis kwijt. Deze heeft de haak echter wel te pakken en even
later mag ik de geep xl  onthaken. Hierna
zoeken we onze maten op die bij ‘rooster island’ aan het werk zijn. Als we daar
aankomen is er net volop actie. Raf weet een leuke Rooster te haken en ook
Johan mag even later aan de bak.
Bij mij blijft het stil. Maar als ik ’s middags weer terug
in de baai kom probeer ik het nog wel even op de Jack’s.  Het popperen levert niks op. Maar als ik een
nieuwe drift start hang ik er ook nog maar een verse aasvis aan. Als ik het
aasvisje overboord zet zwemt het er snel vandoor. Maar het is echter van korte
duur want na zo’n tien meter ontploft het water en vliegt de lijn wel heel snel
van m’n spoel.  Onder de indruk van wat
er net gebeurde klap ik de beugel dicht en kan ik weer zo’n krachtpatser
drillen. Zo sluit ik de dag toch weer positief af.
De wekker gaat zoals gewoonlijk weer om 5 uur.  Als ik voor het ontbijt in de buitenkeuken kom
is het een zooitje. We hebben vannacht bezoek gehad van wasberen.  Keukenkastjes zijn opengehaald en er ligt van
alles op het aanrecht en de grond.  De
wasberen hebben blijkbaar ook ontbeten, met cornflakes en heel veel suiker. Dus
dat ruimen we eerst maar even op, de mieren zijn hier ook een stuk groter
namelijk. Maar een half uurtje later zit ik weer op het water.  De aasvissen moeten altijd even gezocht
worden, geen dag is hetzelfde. Maar met een paar man op het water is er altijd
wel een die een goed stekje vindt. Vandaag zitten ze kort onder de kant. Als ik
m’n sabiki net achter de branding gooi en binnenvis heb ik er snel een aantal
te pakken.
Johan op zijn aasvis-stekje
Ik drift zoals gewoonlijk weer richting de rotspartij in de
baai. Ik heb de stek voor mezelf, wat mijn kansen natuurlijk verhoogt. Het is
wel weer ’s tijd voor een Rooster dacht
ik zo en geconcentreerd maak ik mijn drift langs de rotsen. Het eerste uur
gebeurt er niks en ik lijk m’n kostbare vistijd hier weer  te verdoen. Twee uren zijn er ondertussen al
verstreken als ik dan eindelijk een run krijg. 
Na wat lijn te hebben gegeven 
klap ik de baitrunner dicht. Mis! Balend draai ik een lege haak binnen
om er weer een nieuwe aasvis aan te hangen. Er zit in ieder geval een in de
buurt dus gespannen vis ik verder. Na een minuut of tien, tik,tik,tik..
Dzjiieeeett! Weer een run, en nu zet ik de haak wel!  Er volgt weer een mooie dril waarbij de penn
overseas weer serieus werk moet verrichten. Geen dure hengel en er zijn er de
afgelopen dagen ook een aantal gebroken dus ik probeer er goed op te letten om
hem niet te overbelasten. Ik neem de tijd en hou hem lekker laag zodat ie in
een mooie curve gaat. Na een minuut of twintig komt de vis langszij en kan ik
even later poseren. Maar nu ben ik dus alleen en een flinke Rooster met de
zelfontspanner op de foto krijgen is niet ideaal.
Dat had beter gekund..
Hehe, doorzetten wordt dan toch beloond en zijn de uren
ronddobberen bij de rotsen niet voor niks geweest. Hierna zet ik koers naar de
rest die bij het eiland zitten. Daar aangekomen blijkt het er niet heel wild te
zijn geweest. Een paar Roosters zijn er wel gevangen maar de dag is nog niet
om. Na een tijdje begint er verder naar buiten wat te jagen. Meestal is het van
korte duur en als je er bent zijn ze al verdwenen. Maar Johan probeert het  toch, ik blijf m’n popper richting de kant gooien.
Als Johan even later met lege handen terugkomt word mijn popper  uit het niets gegrepen. Met een bloedgang
worden er een tiental meters lijn van de spoel getrokken. Hierna wordt de
tegenstand wel snel minder en na een paar minuten mag ik weer een nieuwe soort
bijschrijven. Een fraaie Scierra mackerel deze keer waar ik natuurlijk blij mee
ben.
Fraaie vis..
Na een tijdje worden er ook weer een paar aasvissen gegrepen
en laten de gebroeders Rob en Rick weer ’s zien dat ze het spelletje erg goed
beheersen. Want beiden vangen ze nog een Rooster. Rob is de meest ervaren man
maar Rick heeft ondertussen al aardig wat Roosters mogen vangen. Bijna
dagelijks pakt deze klasbak er een of meerdere.
hij blijft ze maar vangen
Begin van de middag gaan we dan maar weer ’s op huis aan. De
reserves moeten weer aangevuld worden natuurlijk. Of heb ik soms zin in een
biertje?
Langzaam komt het einde van ons verblijf in dit visparadijs
in zicht. Costa Rica is een prachtig land en eigenlijk heb ik er nog veel te
weinig van gezien. Maar om op jungle safari te gaan betekent een dag niet het
water op. En ik wil écht geen dag missen. Dus vissen we keihard door.
M’n eerste aasvis wordt al snel gegrepen en levert een mooie
barracuda op.
onderlijn was na dit gebit aan vervanging toe
Na m’n dagelijkse driftje bij de rotsen ga ik Rick en Tom
achterna die het eiland links van de baai gingen verkennen.  Daar zijn we nog niet echt geweest namelijk.  Omdat ik langzaam met een aasvis vaar ben ik
echter wel een tijd onderweg. Als ik na een uur dan in de buurt kom blijkt ook
waarom ik niks geen actie heb gehad. Ik weet niet hoe lang ik al met een lege
haak rondvaarde… 
 (Ei)land in zicht
Bij het eiland aangekomen zijn Rick en Tom nergens te
bekennen. Die zullen dus wel aan de andere zijde zitten en ik maak de keuze om
linksom te varen. Kom ze vanzelf wel een keer tegen nietwaar? Onderweg gaat er
een needlefish met m’n aasvis vandoor die ik even later zwaar gehavend
binnendraai. Ik laat hem toch nog maar zwemmen want het is een van m’n laatste.
Even later ben ik hem alsnog kwijt na weer een aanbeet. Veel needlefish hier..
Eenmaal aan de andere kant blijkt het hier wat hobbeliger te zijn. Was ook te
verwachten want het windje van zee is weer aangetrokken zoals gewoonlijk. Nog
steeds geen vismaten in zicht als ik weer een aanbeet krijg. En weer is het een
turbogeep, maar nu mag ie wel op de foto.
Needlefish!
Hierna kom ik dan eindelijk Rick en Tom tegen. Er blijkt
rechts van het eiland nog een rif te liggen dat op een paar plekken het
wateroppervlak doorbreekt. Dit bleek de hotspot te zijn, het waren er niet veel
maar het formaat was groot. Tom had net nog een mooie Rooster gevangen maar
Rick had dé vis van de vakantie gevangen. Hij vertelt me over de dril waar geen
eind aan leek te komen. “ik dacht op een gegeven moment, dit ga ik niet winnen”  Toen hij uiteindelijk toch won was er alleen
een probleem. Tom kwam ook pas later en Rick kon in z’n eentje geen
fatsoenlijke foto maken. Met z’n hengel had ik ie wel de lengte kunnen bepalen.
Anderhalve meter maar liefst, wow.. Ik blijk natuurlijk weer te laat te zijn
want verdere actie blijft uit. En dus ga ik ook met de mannen mee als ze
richting huis gaan. In de baai krijg ik
nog wat aasvissen van Rick die er mee stopt, ik ben er nog niet helemaal klaar
mee.  Gelukkig levert het ook nog wat op
want ik vang m’n tweede Pompano en een Jack op de popper als afsluiter.
De een na laatste dag breekt aan. We maken nogmaals de tocht
richting het eiland van gister maar nu zorg ik dat er wel op tijd ben.  Er wordt behoorlijk gejaagd het eerste uurtje,
het zijn helaas blue runners. Wel van een behoorlijk formaat, die serieus sport
geven op het lichte hengeltje. Maar dat is niet waar we voor komen natuurlijk.
Er verstrijkt een uurtje en dan verandert het heldere water in een bruine
smurrie.  Wat het precies veroorzaakt
weet ik niet maar vermoedelijk een rivier een baai verderop.  We hebben er dan geen vertrouwen meer in en
moeten de plannen wijzigen, terug naar de andere stekken dus. We hebben nu wel
de produktiefste uren gemist helaas en het lijkt voor mij op een slechte dag
uit te draaien. Want ik krijg niks geen actie meer. Ik zeg lijkt, want als ik
er bijna de brui aan wil geven  gooi ik
m’n popper nog maar ’s naar een klein rifje op het hoekje van de baai. Het ligt
een meter of tien uit de kant en de golven slaan er lekker overheen.  In het witte water wordt de popper meteen gegrepen,
Klabam! Een Jackje van een centimeter of 50 is de dader. En bij de volgende
worp is het weer raak! Er zitten er dus meer hier. Als ik bij de vierde worp
weer een aanbeet krijg verspeel ik m’n laatste Halco, dat rifje is nogal link
hier. Wat zal ik er dan ’s aanhangen? Ik besluit een Storm chugbug te proberen.
De eerste paar worpen lijkt het niet te lukken. Maar als ik een worpje wat
verder naar rechts doe is het weer bingo. Het blijkt werkelijk vergeven van de
Jacks, ik dril een vis en ik zie er nog tien achteraan zwemmen. Worp na worp is
het raak of bijna raak. Het zijn geen grote maar wat een feest. Een prima
moment om de camera in filmstand op het statief te zetten. Als ik het zoveelste
Jackje binnendril begint de school massaal aan het oppervlak te jagen. Mooi om
te zien, kijk zelf maar.
Als ik ondertussen al dik in de dubbele cijfers zit komen
Rob en Johan aangevaren. Zij hadden vandaag een serieuze tocht gedaan. Een stek
waar ze voorgaande jaren met de auto naar toe gingen hadden ze nu varend
bezocht. Respect voor deze twee mannen want ze hadden er wel meer als twintig
kilometer opzitten, ik geef het je te doen. Helemaal uitgeput zijn ze echter
nog niet want als ze horen hoe het mij vergaat doen ze natuurlijk nog wel effe
mee. We vangen er nog een paar en dan is het klaar. Tijd om naar huis te gaan.
Onze magen knorren en thuis volgt er eerst een aanval op de koelkast. ’s Avonds
worden we uitgenodigd door onze bijzonder aardige gastheer en vrouw om onder
het genot van een hapje en een drankje van de prachtige zonsondergang te komen
genieten.
Genieten…
Dag 11 ,de finale
De laatste dag is aangebroken. Na een snel ontbijt brengen
we de kajaks voor de laatste keer naar het water. Om 6 uur zit ik samen met
Johan op het water. Niet iedereen is er zo vroeg bij maar wij willen niets
missen deze dag. We vangen onze aasvissen onder toeziend oog van een pelikaan
die er best mooi bij zit.
Ik laat me weer langzaam naar de rotsen toe driften zoals
gewoonlijk. Er is nog niemand bij de rotsen dus ik heb het rijk alleen. En dat
geeft natuurlijk vertrouwen. Ik probeer een meter of 40 van de rotspartij weg
te blijven. Zo kan ik, terwijl m’n aasvis een meter of 50 achter me zwemt, m’n
popper vlakbij de rotsen gooien en binnenvissen. Een verfijnde techniek is niet
nodig ben ik ondertussen achter gekomen. Ik draai het poppertje gewoon op hoge
snelheid binnen, het stuitert dan al splashend over het water. En na een aantal
worpen is het raak! Op een meter of 10 van de kajak knalt er een grote
needlefish op. Klabaaam!! Krijsende slip ,gevolgd door een salto en weer een
run. Werden die geepjes bij ons maar zo groot, wat een geweld.. Na een tijdje
geeft ie zich gewonnen en schiet ik snel een paar foto’s.
De Needle heeft  lang
nodig om bij te komen en dan begint m’n baitrunner ook nog te lopen. Ze komt
net weer tot leven en snel laat ik ze gaan. Daarna pak ik snel de hengel en
klap de beugel dicht. Hangen! Zo dat gaat lekker vanochtend, want nu gaat de 30
ponds stok in standje heel krom. Tientallen meters worden van de spoel gerukt
en zo ben ik weer een tijdje zoet. Tijdens de dril roep ik Johan die aan de
andere kant van de rotsen zit want  nou
is het zijn beurt om fotograaf te spelen.
Knap en sterk, en die vis ook..
Hierna komen Raf en Bram ons ook vergezellen, die gaan
meestal iets later naar bed en hebben wat meer moeite om uit bed te komen.  Bram is blijkbaar nog steeds moe want hij
komt in horizontale positie aan gedobberd, met de baitrunner als wekker.
Kajakvissen op z’n aller-relaxed
En even later gaat z’n wekker nog af ook natuurlijk en mag
ie meteen aan de bak. Nu ik er over nadenk is het ook wel een super
wekkersignaal. Door dat geluid wil ik elke ochtend wel  wakker gemaakt worden.. Nadat Bram z’n Rooster
heeft gevangen is het gedaan met de actie. Terwijl de rest het een baaitje
verderop gaat proberen probeer ik een deel van de baai waar ik nog niet veel
gevist heb. Een eindje verderop is er ook een local bezig die me al eerder een
goeie tip gaf dus wie weet. Als ik bij hem in de buurt ben maken we een praatje
en vissen we samen verder. Zijn aasvis wordt meerdere keren gegrepen maar
hangen ho maar. ‘Lots of Needle here’ zegt hij. Ook ik krijg even later beet
maar bij mij hangt ie wel. Het is inderdaad een Needle van een mooi formaat.
Weer geen kleintje
Hierna ga ik weer mijn eigen weg, ik zeg hem gedag  en ga 
nog een keer terug naar de rotsen. Het loopt tegen het eind van de
ochtend en misschien zwemt er nog een Rooster. Onderweg zie ik een klein
stroomnaadje in het redelijk vlakke water en waag nog ’s een worpje met de
popper. M’n gevoel bleek juist want precies daar klapt er een vis op. Een leuke
Jack is de dader wat de dag verder compleet maakt. Bij de rotsen dobber ik dan
nog een tijdje maar tevergeefs. Iedereen is ondertussen al lang van het water
als ik ook maar ’s richting huis ga. Niet zonder te popperen natuurlijk want
dat is al vaker succesvol geweest. Ik kom steeds dichter bij de kant maar er
gebeurt niks helaas. Als ik voor een van de laatste keren over het water achter
me kijk zie ik in de verte wat pelikanen duiken.  Het is nog een eind achter de rotsen en ik
besteed er verder maar geen aandacht aan. Ik doe nog een aantal worpen maar in
de verte blijven ze maar jagen. Ik begin nu toch te twijfelen, zal ik? Ik
besluit er nog een keer voor te gaan, het is tenslotte de laatste dag. Ik geef m’n laatste aasvissen
de vrijheid en zet het op een trappen. Er wordt nog steeds gejaagd als ik
dichterbij kom maar als ik er bijna ben wordt het rustig. Dat zat erin
natuurlijk. Maar na m’n eerste worp zie ik toch een paar schimmen achter m’n
popper aan racen. Yes, ze zijn nog niet weg. Bij de volgende worp is het bingo,
ik ros de popper met een rotgang binnen
en zie er 3 grote jacks achteraan racen. Klaaabengg! Potver wat gaan die dingen
toch tekeer, de hengel wordt zowat uit m’n handen gerukt als ie met een
noodgang de diepte induikt. Ik blij dat ik toch nog even omgedraaid ben.. Na
nog een paar uitvallen begint het spelletje weer van zwaar bonkend rondjes
zwemmen en een kajak die vrolijk meedraait. Langzaam win ik terrein en na een
tijdje kan ik de fraaie Jack onthaken en een fototje maken. Hierna doe ik snel
nog een worp natuurlijk, hopend dat ze nog in de buurt zijn. Het antwoord komt
snel. Ik zie een grote schim achter de Halco als deze al stuiterend over het
water richting de kajak komt. Op een paar meter afstand gebeurt het, de popper
wordt gelanceerd op een klein golfje en de Jack springt er bovenop. BOEM! Het
lijkt zich in slow-motion  af te spelen
maar man wat ging dit hard. Ik kraai het werkelijk uit van plezier, dit was m’n
bruutste aanbeet ooit! Ik krijg nog een geweldige dril kado en na een kwartier
of zoiets kan ik met een lamme arm m’n laatste Jack op de foto zetten.
de afsluiter!
Wat een finale, ik besluit dat dit het perfecte moment is om
te stoppen. Ik ga richting het appartement waar de zware taak wacht om ons op
te gaan maken voor de terugreis. Maar een ding is zeker, ik kom hier volgend
jaar terug!
Pura vida!

Ronald Traas


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Ronald’s Visblog en met toestemming geplaatst op hengelsportnieuws.nl.