Het beste medicijn…

Ik ben niet fit. Verkouden, voorhoofdsholteontsteking of wat dan ook. Gewoon niet lekker en nergens zin in. Dan maar even op de bank liggen. Uitrusten schijnt goed te zijn. Ik kan mijn draai niet vinden. Zonde van de tijd ook. Ik loop naar de schuur en pak mijn hengels. Het beste medicijn.
Toch laten de vissen zich nog niet zien. Je zou verwachten dat ze in de bovenste waterlagen lekker in het zonnetje zouden gaan liggen. Dit blijkt niet het geval. Ik krijg aan het kantje ook geen aanbeten door. Toch maar even het pennetje naar twee en een halve meter schuiven. Met een zwaai alsof ik aan het vliegvissen ben weet ik het pennetje op afstand te krijgen. Ook daar krijg ik niet meteen beet, maar ik vertoef heerlijk in het zonnetje en de tijd tikt gestaag voorbij. En dan toch… de pen loopt weg en ik sla aan. Een klein karpertje is de buit van een paar uurtjes recupereren. Ik voel me alweer een stukje beter…


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.