De vangst van mijn leven

De afgelopen maanden heb ik zeker niet stilgezeten wat betreft de visserij. Maar zoals sommige van jullie misschien wel weten ben ik bezig met een opleiding welke al 2,5 jaar veel tijd en energie van me vergt. Los van de opleiding heb ik ook een nog een druk privéleven, waardoor het allemaal op een nog lager pitje kwam te staan. Door dit drukke leventje kom ik vaak niet meer toe tot vissen.

Toch heb ik de afgelopen maanden wel gevist, maar vaak waren dit korte sessies en brachten ze niet altijd even veel op. Sinds vorig jaar zomer ben ik me steeds meer gaan verdiepen in de meerval visserij. In het verleden heb ik werpend wel meerval gevangen, maar ben hier nog echt een leek in. Mijn doelstelling was dan ook: “een meerval vangen vanuit de bellyboat”. Dit omdat je lekker mobiel bent met dit lichte bootje en overal het water in kan. Dit had ik onder anderen gezien bij voormalig teamgenoot Mick Rijnhout, ik was direct verkocht toen ik de verhalen hoorde welke hij me op de beurs vertelde. Dit moest mij ook lukken, wat het me ook zou gaan kosten.

Tijdens de lange zomeravonden ben ik regelmatig erop uit getrokken om achter deze vis aan te gaan. Een moeilijke visserij, met vele uren die gemaakt werden. Mooie avonden, waarbij ik vaak mocht genieten van een prachtige zonsondergang op de mooiste en soms redelijk afgelegen gebieden.         Dat was op zichzelf natuurlijk al fantastisch, maar helaas resulteerde al deze mooi avonden in een dikke vette blank.

20160910_192014

Toch moest het me een keer gaan lukken. Ik denk oprecht dat ik wel twintig keer eropuit geweest ben in mijn eentje om er een te vangen. Ik leerde de signalen op mijn dieptemeter steeds beter herkennen. Die rechte lijn van mijn aas.. en dan de typische dikke gele lijn die zich op mijn scherm richting mijn dauwwormen bewoog. Maar dit signaal zakte vrijwel altijd weer naar beneden. Enkele keren werd er aan de tros pieren geknabbeld en waren er meerdere wormen van de enkele haak verdwenen. In het begin schrok ik soms zo van de aanbeet dat ik soms uit reflex al direct mijn teaser met wormen omhoog tilde.  De rust bewaren op dit soort momenten vergde echt een bepaald soort discipline, het is werkelijk als een reflex om je lijn te liften.

Enkele sessies ben ik zelfs nog in het donker doorgegaan, in de hoop dat de meerval dan misschien wel zou toeslaan. Zoals ik al eerder vertelde ga ik vrijwel altijd alleen. Omdat ik dit zelf fijn vind, maar ook omdat ik niet zo goed in plannen ben en flexibel wil zijn.

Ik heb in de keren dat ik op het water zat al vaak gedacht: “Hoe zal het dan zijn in mijn eentje? en: “Krijg ik de vis geland? en: “Wat als het nu een hele grote is? Wat dan?”.  Al deze scenario’s zijn in mijn hoofd voorbij gekomen. Ik dacht altijd, het komt hoe dan ook wel goed. De eerste vis die ik ga vangen vanuit mijn bellyboat zal toch wel geen monster zijn……

20170529_190534

 

Vele stijgers en knabbelaars passeerden de revue (zoals op de foto hierboven), maar nog steeds geen meerval in de boot. Allerlei plekken heb ik het afgelopen jaar afgevist, rivieren en meren. Op zowel de rivier als de meren kreeg ik wel actie, maar wederom geen vangst.

Bellyboat

Tijdens mijn visserij probeer ik het simpel te houden. Helaas ben ik niet zo super handig in het knutselen en monteren van allerlei zaken op mijn bellyboat, waardoor ik het simpel moet te houden. Ik heb een kleine dieptemeter, uiteindelijk voor kleurenscherm gekozen omdat ik dit persoonlijker prettiger lezen vind. Daarnaast een GoPro aangeschaft om toch foto’s te kunnen maken wanneer ik alleen ben, want dat is namelijk regelmatig het geval.

Als hengel heb gebruik ik de Berkley – Teccat van 1.90 meter en voor deze visserij een wat lichte molen, namelijk de Mitchell Mag Pro lite 1000.

20170506_143847

 

Enkele sessies ben ik zelfs nog in het donker doorgegaan, in de hoop dat de meerval dan misschien wel zou toeslaan. Zoals ik al eerder vertelde ga ik vrijwel altijd alleen. Omdat ik dit zelf fijn vind, maar ook omdat ik niet zo goed in plannen ben en flexibel wil zijn.

Ik heb in de keren dat ik op het water zat al vaak gedacht: “Hoe zal het dan zijn in mijn eentje? en: “Krijg ik de vis geland? en: “Wat als het nu een hele grote is? Wat dan?”.  Al deze scenario’s zijn in mijn hoofd voorbij gekomen. Ik dacht altijd, het komt hoe dan ook wel goed. De eerste vis die ik ga vangen vanuit mijn bellyboat zal toch wel geen monster zijn……

 

De dag!

Ik wil jullie meenemen in een visavond welke ik nooit meer zal vergeten.

Afgelopen week had ik een vrije avond en wilde de meerval toch weer achter de schubben zitten. Ik heb alles in de auto geladen en ga eerst naar de hengelsportzaak om dauwwormen te halen. Toen deze ook in de auto lagen, reed ik heerlijk op mijn gemak naar het water. Mijn hoofd zit behoorlijk vol van alle drukte van de afgelopen weken, ideaal om deze leeg te maken op het water.

Eenmaal op het water zoek ik de wat diepere stukken op. Bij de 8 meter diepte zie ik regelmatig vis verschijnen in mijn scherm, dit moet meerval zijn. Mijn wormen heb ik tussen de 4 en 5 meter hangen. Op een bepaald stuk op het water krijg ik iedere keer signalen, ze komen kijken maar zakken iedere keer weer terug de onstuimige diepten in.

Inmiddels ben ik al zeker 2,5 uur aan het vissen en heb ik eigenlijk de moed alweer een beetje opgegeven. Maar ik besluit nog een keer een drift te maken over het stuk waar ik diverse keren vis had gezien op mijn dieptemeter.

Ik zoek opnieuw de 8 a 9 meter op en laat mijn wormen afzakken tot circa 5 meter. Al vrij snel zie ik een overtuigend signaal richting mijn aas omhoog komen. Het signaal is fel geel, waardoor de vis in de buurt moet zijn. Op dat moment gaat al snel door mijn hoofd dat deze ook weer af zou zakken naar de diepte. Maar op het moment dat ik het denk, voel ik voorzichtig knabbelen aan de wormen (ik heb de lijn in mijn hand). Ik moet mezelf beheersen om niet aan te slaan.. En op dat moment voel ik de lijn weglopen.. Ik denk dit is het moment. Nu moet ik aanslaan, dit is mijn kans op mijn eerste meerval. Ik voel dat de lijn blijft lopen en geef een harde ruk in tegengestelde richting..

En ja hoor!! De haak is gezet! De strijd kan beginnen.. Een enorme run wordt genomen en de vis duikt weg de diepte in. De strijd is direct erg heftig. Meteen is de kracht van dit beest te voelen, maar omdat ik geen vergelijkingsmateriaal heb, heb ik geen idee wat formaat deze vis kan hebben. Ik ben intens aan het genieten. Na ongeveer 10 minuten heb ik nog steeds geen glimp van de vis opgevangen. Ik denk nog is dit normaal? Als het een kleine vis is, dan had ik hem toch al een keer gezien moeten hebben.

Na ongeveer 15 tot 20 minuten begin ik mijn armen toch al aardig te voelen en krijg ik een eerste glimp van de vis te zien.. Woorden in de trant van: “verdorie, dit is een goeie!” galmen over het water. Maar direct begin ik het ook een beetje warm te krijgen.. Hoe ga ik deze vis landen?

De tijd verstrijkt en het wordt een strijd die maar door blijft gaan. Een tweede glimp van de vis mag ik opvangen en ik weet dat dit echt een grote vis is, zelf dacht ik in eerste instantie rond de 1.5 meter. Ik moet iemand gaan bellen, want ik ga dit niet redden in mijn eentje. De zon begint inmiddels al flink te zakken, ik heb nog dik een uur voordat het donker is..

Wat een gewicht..

Wat een gewicht..

 

Ik besluit een mede meervalvisser, Bjorn, te bellen en zeg hem: “Bjorn je moet me komen helpen ik heb echt een hele grote vis aan de haak geslagen!!”. Bjorn kan helaas niet weg, maar Freek wel. Freek belt en komt mijn kant op, maar dat duurt wel nog even. Ik zeg hem dat het niet uit maakt, want het gaat me op deze manier niet lukken in mijn eentje. Ergens slaat de paniek misschien een beetje toe..

De tijd verstrijkt en ik krijg opnieuw een telefoontje.. Waar ben je dan? Ik zeg hem je moet wat verder doorlopen dan zie je me! Het is als een verlossing dat er iemand is die me kan komen helpen. Deze vis is een te grote vangst voor een meid van 1.68 meter. Ik moet flink strijden om de vis vast te kunnen pakken en ben inmiddels helemaal moe gestreden.  Op het moment dat ik de vis eindelijk goed in zijn bek vast heb, kan ik mijn hengel afgeven en mijn flippers uitdoen.

En vanaf dat moment is het genieten.. En zie ik pas hoe groot de vis daadwerkelijk is.. Bizar.. Mijn eerste meerval in de bellyboat, en wat voor een. We brengen de vis op de kant en nemen de maat op.. Freek zegt: “Céline dit is echt een hele grote.. Hoe groot denk je dat hij is?”. Ik zeg: “Nou ik denk wel over de 1.5 meter heen”. Dan zegt Freek:  “Hij gaat over de 1.90 meter heen!!”. Ik kan het niet geloven! Over de 1 meter 90?!! Ik ben helemaal kapot van de strijd en heb de kracht niet meer om dit monster op te tillen voor een foto waar de vis compleet op staat..

 

20170819_145432

De vis wordt nogmaals goed opgemeten en we komen uit op 198 centimeters.. Dit is echt de vangst van mijn leven.. Mijn allergrootste vis ooit. Een vis gevangen in een bijzondere tijd onder bijzondere omstandigheden, bijna alles klopte deze dag.. Bijna. A fish of a lifetime.. Trots, zelf gekozen spot, zelf gevangen vis, voldoening en volharding. WAUW!

IMG_7160

 

Ik wil Bjorn en Freek nogmaals bedanken voor de snelle respons, hulp, en foto’s, ik ben hier enorm dankbaar voor!

Wat een belevenis, de spierpijn was goed te voelen de volgende dag.. In het vervolg bedenk ik me wel twee keer of ik alleen weg ga om te vissen, want het onvoorstelbare is mogelijk..

 

Groetjes, Céline

 


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Céline de Bakker en met toestemming geplaatst op hengelsportnieuws.nl.