De lange adem – deel 3

De vorige sessie sloot ik af met het bevoeren van een nieuw
plekje. Overhangende takken, diep water, ondiep water, eilandjes en een
doorgang naar een aansluitend groot water. Een nieuwe kans op het vangen van
een karper uit deze grote plas.
Alvorens er weer een poging te wagen heb ik er dagelijks met mate gevoerd.
Tijdens deze voersessies heb ik helaas vijf andere karpervissers in de omgeving
van deze nieuwe stek gezien. Ik ken het water al langer en nog nooit is het zo
populair geweest. Inmiddels heb ik er één middag gevist met als resultaat een
60 cm lange brasem.

Deze vis ving ik vanaf de voerplek en gaf me de moed,
ondanks de activiteit van andere karpervissers, om er een nachtje te gaan
vissen. Het was een heerlijke nacht. Volop genieten, maar geen karper. ’s
Ochtends merkte ik pas dat vlak naast mij, op nog geen dertig meter afstand,
een collega-karpervisser was aangeschoven. Zijn (of haar) groene tentje stond
redelijk onbeschut opgesteld. Mijn pluutje was niet te zien voor die karpervisser. Bij het binnenhalen van de lijnen, de
andere karpervisser sliep nog, was ik blij dat onze lijnen niet over elkaar
lagen. Stilletjes heb ik ingepakt en ben ik weggegaan. Ik ben bang dat de
andere karpervissers elkaar de komende tijd alleen maar in de weg zullen zitten
en dat er weinig gevangen zal worden. Dit weet ik niet zeker want ik zal er
niet bij zijn. Ik moet namelijk even op adem komen. ‘k Ga eerst verder met
andere projectjes. Over een poosje pak ik de lange adem weer op. Ik verwacht dus
niet dat de karpervissers die er nu bezig zijn veel succes zullen hebben en het
grootste deel geeft de moed waarschijnlijk binnenkort op. Op een enkele
collega-karpervisser na zal het water dan weer rustig zijn en kan ik weer
mijn ding doen.  Voor nu sluit ik af met
een fotoverslagje van een, ondanks de blank, heerlijke sessie. Klik verder voor
de foto’s.


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.