De Jacht – Metersnoek 47

Weekend! Het is weer tijd voor doodazen, maar veel van de
wateren in mijn omgeving liggen grotendeels dicht met ijs. Opvallend daarbij is
dat juist de diepe zandgaten snel bevriezen. Het gebrek aan wind en stroming
zal daar debet aan zijn.


Ik kies daarom voor een kanaal in mijn omgeving. Ik gok erop dat de sluizen
genoeg stroming veroorzaken en het water daardoor niet geheel dicht zal liggen.
Als ik aan kom rijden is het toch even schrikken! Ook al heeft de dooi zijn
intrede gedaan, dit gedeelte is nog niet bevisbaar!

Ik rijd een aantal kilometers door en zie dat het ijs steeds dunner wordt. Ik
krijg weer hoop en rijd verwachtingsvol door. Gelukkig, rondom een brug ligt
het open. Het is een plek waar ik wel vaker heb gevist, maar nog niet eerder
qua snoeken succesvol was. 

Ik bevis de brug van twee kanten. Links de dobbermontage. Dit is ook de plek
waar ik zelf ga zitten. Rechts de beetmelderopstelling. Als allebei de hengels
inliggen schenk ik een kop koffie in. Ik zit lekker, maar niet met een bijzonder
goed vangstgevoel. De wetenschap dat ik hier in het verleden geblankt heb
speelt daar een rol in. Nog voordat ik mijn kop koffie op heb hoor ik een piep.
Ik loop naar de andere kant van de brug om te kijken. Alles lijkt rustig en ik
loop weer terug. Weer een piep! Toch een aanbeet! Ik wacht niet en sla aan.
Raak!

Veel weerstand! Heel veel weerstand! Langzaam komt er
beweging in iets groots. Als dit geen metersnoek is? Stevig dril ik de vis naar
de oppervlakte omdat tot drie meter uit de kant er nog veel wiergroei is. Het
soort wier in dit kanaal is van een hardnekkig soort. Over het wier heen dril
ik de snoek naar de kant. Ik zie meteen dat er iets mis is met de staart.

Het is een machtige snoek, maar met een verwonding alsof een
andere grote snoek een hap heeft willen nemen. Ik kan het niet met zekerheid
zeggen, maar besluit na het terugzetten van deze dame opnieuw precies op
dezelfde plek in te leggen. Wie weet ligt haar grote zus (die net per ongeluk
in haar start heeft gebeten) er ook wel. Ik hoop dat de verwondingen goed
zullen genezen want deze koningin verdient het om nog groter te worden!

Ik besluit de vangst te vieren met een bakje erwtensoep. Zo
op de foto ziet het er niet uit, maar aan de waterkant smaakt alles goed!

Nog voordat ik een kommetje soep kan nuttigen krijg ik weer
een aanbeet op de pieperopstelling. Ik sla zonder te wachten aan en voel opnieuw
een zeer grote weerstand. Een auto rijdt voorbij over de brug, maar keert weer
om. Ze hebben mijn kromme hengel gezien. Met toeschouwers erbij dril ik de
snoek af. Ze zijn net als ik onder de indruk. Ik land een wel heel
indrukwekkende mooie snoek! Wat een vangst! Mijn dag kan niet meer stuk.

 


De rest van de dag loop ik op wolken. Ik speel de film
meerdere malen in mijn hoofd af. Aanbeet, aanslaan, dril, spektakel op de mat!
De twee kleinere snoeken die ik deze dag ook nog wist te vangen maken het
feestje nog completer dan compleet. En natuurlijk ook van het kleinere formaat
snoek een foto op dit blog, want het gaat niet alleen maar om de grootte.
Hoewel ik mijn enthousiasme over het vangen van deze twee metersnoeken niet
onder stoelen of banken wil steken…

Tot de volgende keer!


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.