De Jacht – Metersnoek 46

Ik heb weer een aantal taaie sessies achter de rug. Stille donkere lange visdagen… stormsessies… regen… Dagen waarvan ik genoten heb, ook zonder oog in oog te staan met een van de mooiste zoetwatervissen die dit land rijk is.

Oog in oog…

Een van deze dagen heb ik doorgebracht aan hetzelfde water waar ik in het vorige doodaasverslag over schreef. Deze keer zat ik aan de andere kant van het zandgat. Het werd een lange stille dag zonder aanbeten.

…lange stille dag…
De week daarop zat ik op een voor mij bekender water waar ik menigmaal een metersnoek heb weten te landen. Deze sessie lukte dit niet. De storm die toen woedde was misschien iets te heftig voor de snoeken. Overigens was het uitvaren van de lijnen onder deze omstandigheden best spannend, maar gelukkig bleek het voor mijn voerboot geen probleem. 

Storm…
Afgelopen weekend had ik maar een paar uurtjes vistijd te besteden. Ook al vis ik op het moment graag op grote en diepe zandgaten, deze keer zou dat niet praktisch zijn. Het sjouwwerk zou te veel effectieve vistijd kosten. Voor de verandering zat ik op deze koude dag daarom aan een kanaal bij een brug.

Lekker koud…
Het werd me meteen weer duidelijk hoeveel makkelijker het vissen daar is t.o.v. de door mij uitgekozen zandgaten. De eerste montage lag ver onder een brug. Een dobber zou te veel uit het zicht zijn en daarom verliep de beetregistratie m.b.v. de bekende pieperopstelling. Nog voordat ik mijn tweede hengel in kon leggen had ik al een aanbeet op de eerste. De weerstand na aanslaan was groot. In eerste instantie dacht ik aan een wel heel grote snoek, maar later bleek ik niet alleen een snoek gehaakt te hebben. In de lijn bleek ook een blok hout gewikkeld te zijn.

Lastig drillen zo…
Ik landde uiteindelijk dus niet het formaat snoek waar ik aan gedacht had. Toch mocht de snoek van ruim 90 cm er ook zeker zijn!

Toch mooi!

Niet veel later wist ik weer een aanbeet te verzilveren. Opnieuw een prachtige snoek van rond de 90 cm. Wel had deze snoek een veel minder duidelijke tekening dan de vorige. Bijzonder hoe verschillend de kleur en tekening van snoeken kan zijn uit hetzelfde water!
Anders, maar mooi!
Vervolgens bleef het even rustig en kon ik genieten van een bakje koffie. Mijn tweede hengel was opgetuigd met een dobbermontage en lag een stuk naast de brug. Na rustig mijn koffie opgedronken te hebben kreeg ik ook daarop een aanbeet. Ik viste op de bodem en de dobber werd dan ook niet ondergetrokken. Langzaam bewoog de dobber tegen de stroming in en bleef vervolgens stil liggen. Een paar tellen later kwam er opnieuw beweging in en sloeg ik aan. Op de mat bekeek ik de snoek eens goed. Ongelofelijk! Binnen een paar uur ving ik dezelfde snoek twee keer! Vergelijk de anaalvin maar eens van onderstaande foto met die van de bovenste snoek op deze pagina. En dan beweren sommigen dat vissen na gevangen te zijn niet meer willen eten? Of in ieder geval lange tijd niet meer willen eten? Nou, dat geldt in ieder geval niet voor iedere vis… zoveel heeft deze snoek wel bewezen!

Ongelofelijk!
Ik genoot na de vangsten van nog een bakje koffie. Terwijl ik een slokje nam hoorde ik iets onder de brug. Plons… even later weer… plons… er was daar iets actief. Ik ben gaan kijken en zag een ijsvogeltje jagen. Prachtig gezicht. Nog voordat ik de telelens op de camera kon plaatsen was het vogeltje alweer gevlogen. Wel spetterde het water nog steeds. Kleine visjes werden opgejaagd. Niet alleen het ijsvogeltje had de jacht op de voorntjes geopend, ook een snoek was actief. De dobbermontage werd uit het water gehaald en ik stelde het systeem wat ondieper af. Op de plek waar de snoek aan het jagen was liet ik een kleine haring zakken. Deze werd niet meteen gegrepen, maar door er wat beweging in te brengen wist ik de snoek te verleiden. Een felle tik op de dobber liet zien dat de snoek had toegehapt. Driftig werd de dobber ondergetrokken en ik sloeg aan. Raak! Het was de afsluiting van een korte sessie met veel activiteit.

De afsluiter van een korte sessie…
Anders dan de lange stille dagen aan zandgaten, maar wel heel leuk! Niet de voldoening, maar wel het plezier! De verleiding is groot de volgende keer weer aan het kanaal te gaan zitten. De vangdrang wordt zeker gestild, maar geeft het mij de voldoening waarnaar ik op zoek ben? Dat eerlijk gezegd niet! Als mijn tijdschema het toelaat zit ik de volgende keer weer een lange stille dag te genieten aan een afgelegen zandgat… totdat de stilte doorbroken wordt door die ene aanbeet… dé aanbeet van misschien wel dé droomvis uit mijn leven…


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.