De Jacht – Metersnoek 21

Bij mijn plaatselijke visboer kan ik goed aan sardines en
haring komen. Het is er niet duur, maar de kwaliteit is wisselend. Soms zijn de
sardines klein, dan weer groot. De haring wordt in grote zakken geleverd, maar
veel van deze vissen zijn kapot.  Zo
kapot dat er niet mee gevist kan worden. Voor voeren zijn ze overigens wel
uitstekend te gebruiken.  Bij mijn
plaatselijke visboer zal ik dan ook vis blijven kopen, maar als ik betere
kwaliteit wil hebben en/of andere vissoorten dan komt doodaaskopen.nl om de
hoek kijken.
Op deze site vind je allerlei zoet- en zoutwatervissen die
geschikt zijn voor het doodaasvissen. Ik heb de ervaring dat de vissen van
uitstekende kwaliteit zijn. Naast het aas biedt de site ook materialen aan ten
behoeve van het doodaasvissen. Oja, en de door mij zo geliefde zalmolie is er
ook verkrijgbaar. Dus, heb je vis, materialen en/of olie voor het doodaasvissen
nodig… ik kan je doodaaskopen.nl van harte aanbevelen.
 
Prima kwaliteit!
En dan nu het verslag! Want er is weer gevist en niet zonder
succes!

Het is donderdagavond. Ik zie een auto mijn oprit oprijden.
Het is mijn moeder. Ze brengt een pakketje dat ik bij haar heb laten afleveren.
Nou ja pakketje! Zeg maar gerust een pakket. Ik til het uit de auto en loop
naar mijn vriezer in de schuur. Mijn moeder loopt achter mij aan. “Wat zit er
eigenlijk in?”, vraagt ze. “Vis”, antwoord ik. “Vis?”,  reageert ze verbaasd. “Ja vis, lekker toch!”,
zeg ik met een lach. Ze heeft natuurlijk door dat ik niet serieus ben. “Het zal
wel weer voor je uit de hand gelopen hobby zijn”, reageert ze cynisch. “Klopt,
zondag ga ik weer lekker snoeken. Even pas op de plaats en mijn hoofd
leegmaken”. Mijn moeder laat een goedkeurende lach zien. Als geen ander
begrijpt ze hoe belangrijk mijn hobby voor me is. Het woord hobby zou misschien
beter vervangen kunnen worden door passie, maar dat dekt de lading ook niet.
Levensstijl dan! Nee, dat  gaat me te
ver. Het klinkt zelfs een beetje zielig, alsof vissen het enige in mijn leven
zou zijn… gelukkig niet! Maar dat vissen heel belangrijk voor me is staat
buiten kijf.
Het water kolkt…
Zondagochtend zeven uur. Ik rijd naar de zandafgraving. Het
is stil op de anders zo drukke snelweg. Deze keer ben ik van plan een langere
sessie te gaan vissen. Ik heb meer spullen bij me dan de laatste korte
doodaas-sessie. Het extra sjouwwerk neem ik voor lief. De wind beukt op de
auto. Dat het hard zou gaan waaien wist ik, maar dit is gewoon storm! Gelukkig
wel één uit zuidwestelijke richting en dat betekent dat ik bij mijn stek
redelijk beschut zit.

 
Vissen in de luwte…


Het is al negen uur geweest als ik eindelijk achter mijn
pluutje zit en uitkijk over het door de storm kolkende water. De stek waar ik
vis ligt in de luwte en zorgt ervoor dat ik de dobbers goed kan zien. Ik heb
alle tijd om te genieten. Maar liefst zes uur lang. Want er gebeurt, op het
vangen van een vreemd wezen na, helemaal niets.

Een vreemd wezen…

En dan toch… ik rekende er niet
meer op… één van de dobbers gaat onder en komt meteen weer boven. Ik snel naar
mijn hengel en wacht af. Langzaam verplaatst de dobber zich. Een rustige
aanbeet verraadt vaak de aanwezigheid van een grote snoek. Ik wacht niet langer
en draai de lijn langzaam op spanning. Dan komt altijd het spannendste moment.
Het aanslaan! En wat voelt het toch heerlijk als er dan een situatie ontstaat
waarin niemand iets te vertellen heeft. Ik trek, de snoek trekt, maar geen van
beide wint terrein. Alleen de grote dames krijgen dit voor elkaar. Ik ken dit
touwtrekspelletje zo langzamerhand wel en weet dat deze patstelling nooit lang
duurt. Heel langzaam trek ik het gevaarte in beweging. Een logge dril volgt
waarbij de slip er vrolijk op los tikt. Net als in de vorige sessie blijft ook
deze snoek lang diep en zie ik haar pas vlak bij de kant als ze bijna
uitgedrild is. Mijn mond valt open. Weer een metersnoek! Toch is het niet de
lengte die zo’n indruk op mij maakt. De brede rug, met daaronder een enorme
buik, doet me versteld staan. Wat een beest! Het onthaken en foto’s maken
verloopt soepel. Hoe groter de snoek, hoe makkelijker, is mijn ervaring. Als ik
de dame weer terug zet hoeft ze nauwelijks bij te komen. Een paar staartslagen
en weg is ze. Terug naar de zeven meter diepte waarvandaan ik haar ben komen
halen. Het is een fantastische afsluiter van een hele lange dag uitwaaien. Wat
een hobby, wat een passie, of hoe je het ook maar noemen wilt…

Oef!

 


Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op de blog van Koen Verweij.